THE CURIOUS THOUGHTS OF ERIKA

Paisa lang po.. PUTANG INA!! TANG INANG buhay kong umuulit ulit lang

God, thank you for blessing me with strength to carry on. Lumabas na po ang resulta nung complaint. I am not rejoicing. In fact, nalulungkot po ako. Kaso lamang may kailangang manindigan at magsabing tama na.

Why it should always be about him? Sa totoo lang ayoko na magsulat ng tungkol sa kanya. Ayoko na syang isipin. Higit sa lahat, ayoko nang palalimin yung nararamdaman ko para sa kanya. Okay na yung ganitong klaseng pagmamahal. Okay na akong ganitong nibel lang ng pagmamahal. Hindi yung wagas wagas tagos hanggang laman. Nung huling away namin, yung naisip kong ayoko na (marahil gumagalaw at nagdedesisyon ako nun sa panahong masidhi ang aking emosyon.) Eto yung chinat ko sa kanya na binura ko rin kasi palagay ko nung panahon na yun, hindi pa ako handa. Gusto ko lang maitabi ko ang nasulat kong iyon. At eto yun: Ayoko lang na bumyahe kang galit baka mapano ka pa.. Sa totoo lang, tama ka naman sa lahat ng sinabi. Lagi kitang sinisisi kung bakit ako ganito pero ako talaga yung problema. Pasensya na, feel ko di ko na talaga kayang magtiwala. Narealize ko sobrang durog na ako. Di ko nga alam direksyon ko ngayon eh. Anlaki ng insecurities ko. Kapag tumitingin ako sa salamin, di ko na makita ...

Sa loob ng halos limang buwang hindi pagsusulat, nandito muli ako sa kalaliman ng gabi. Yung totoo, wala akong masulat kasi nawalan ako ng plano. Parang tamad na tamad akong gawin yung mga bagay na gusto kong gawin. Sobrang dami nang nangyari. Una sa lahat, nanganak na ako. yehey. Lagpas apat na buwan na ang aking Jiren. Natapos ko na rin ang pagkuha ng pagiging guro. Napabinyagan na rin si Bochog. Higit sa lahat, ayos na rin kami ng mga magulang ko. Pero bakit ba ako nandito? Siguro, sa parehas pa ring dahilan. Wala pa rin akong lubos na kapayapaan sa puso. Pero in fairness, hindi na ako ganun ka-siraulo sa kanya. Kahit ganun, gusto ko pa ring makawala sa kanya at tuparin ang mga pangarap kong binuo lalo na nung wala pa sya. Erika, kelangan mo na nang checklist. Simulan mo na. Huwag nang puro isip lang at pangarap. Humingi ka ng gabay ng Panginoon. Kaya mo yan, si Lord pa ba.

Kagabi iyak ako nang iyak. Sa totoo lang, andami kong pinagsisisihan.Syempre, hindi kasama dun si Jiren. Sa lahat ng kapalpakan ko, sila ni Jio ang natitirang tama. Pamilya. Tanga ko talaga. Bakit ko pinagpalit sila? Bakit hindi sila ang pinili ko? Ngayon, walang gustong kumausap sa akin ultimo nanay ko. Andami ko gustong ibahagi sa kanya. Na anlikot ni Jiren. Na patuloy akong nag-aaral. Na dean's lister pa rin ako. Yung mga ganun. Ansakit kasi pakiramdam ko wala na akong pamilyang babalikan. Hindi ako makadais. Hindi ako makalapit. Ang sakit. Sana pagkalooban pa ako ng maraming panahon ng Panginoon para makabawi sa kanila.. Siya. Isang buwan palang kami, nagawa na nya akong lokohin. Antanga ko talaga. Sana nagets ko na nun. Sana lumayo na ako at di nagparamdam. Sana umalis na ako sa buhay nya. Hinayaan ko pa iyong maulit nang maulit hanggang eto mukha na akong tanga. Hindi man sa harap ng iba pero sa sarili ko. Alam kong mukha na akong tanga. Ang baba baba ng tingin ko sa...

Dear Jiren, Onting onting kembot nalang.. Makakasama mo na si Mimi mo.. I love you so much.. 😘😘😘 Mahal ko kayo nila Kuya Jio.. Promise, sa inyo na lang iikot buhay ko.. Kapag nagkita tayo dami mo kiss sa akin.. Galingan natin ha.. wag maging mahirap sana pagkakapanganak ko sayo.😍😍😍

Ayoko namamalimos.. Para akong namamalimos.. Nagpuputa.. Nakakadiri.. Hindi ako ito.. Kahit madami akong palpak na desisyon noon, ayoko mawalan ng dignidad. Sa unang pagkakataon, ang baba ng tingin ko sa sarili ko. Lumunok na ako nang lumunok ng respeto sa sarili. Nagpinta ng magandang imahe ng taong patuloy na dumudurog sa akin. Nakakasuklam. Masama ba ako? Kasingsama din nya. Pero hindi ako ganun. Ayokong maging ganun. Darating ang panahong makakaya ko. Kakayanin ko. Paglabas mo, Jiren. Pangako. bibigyan ko kayo nila Kuya Jio ng maalwang buhay. Hindi ko kailangang magputa. Di ko kailangang magpaliwanag.

Am I bad? Am I bad for ensuring that he will never get the assurance that he is not the only one? Hinding hindi na iikot ang mundo ko sa kanya..pero ganun pa rin naman ang panalangin kong manatili syang tapat sa akin. Kasi hindi ko man ibigay sa kanya nang tuwiran yung assurance na yun, alam ko sa sarili kong sya lang. Na kahit hindi umikot ang mundo ko sa kanya, sila lang ng mga anak ko ang laman ng mundo ko. Pero ayokong malaman nya. Ayokong malaman nyang sa laki ng lamat ng puso ko kaya ko pa rin syang patawarin. Dapat hindi nya malaman.

Sana po Lord tuloy tuloy na po.. Through the intercession of St. Anthony, first Tuesday palang.. parang papunta na dun ang pagtupad nyo sa kahilingan ko.

I thank God for being always there no matter how far I ran away from Him. Talagang lagi Syang may plano at di ako pinababayaan. Salamat din po sa lahat ng taong ginagamit Nyang instrumento sa aking buhay. Isa nalang naman yung sobrang hinihiling ko--gabayan ang mga anak ko palagi lalo na si Jiren ko. Maipanganak ko sana sya nang maayos.

Ang hirap umasa sa emosyon kasi ambilis nitong magpalit. Biglaan ang pagkagalit, ang pag-iyak sa sobrang lungkot at ang pagtawa sa kasiyahan. Pagkatapos ng lahat, bigla ka nalang makakaramdam ng pagkakulang. Sa totoo lang, di ko na masyado siyang iniisip. O kinukumbinsi ko yung sarili kong di ko na sya iniisip pero ang totoo.. Tuwing tumutunog ang phone ko, umaasa akong sana sya iyon.. Sana sya ang nasa notification ko. Sana naiisip nya ako gaya ng naiisip ko sya. Para akong siraulo. Hindi ko alam kung mahal ko ba talaga sya.. Ang alam ko lang, masaya ako kapag nandyan sya para sa akin. Iba pa rin ang talab nya sa akin sa kabila ng maraming sakit na inabot ko sa kanya. Sa loob ng isang taon, giliw pa rin ako sa kanya. Pero di ako pwedeng siraulo kaya kelangan kong mag- ingat nang maigi.. Kelangan kong protektahan ang aking sarili. Sana wag akong makalimot para kay Jio at kay Jiren.

Medyo weird na isang public platform ang gamit ko para sa isang private thought. Ayokong may makaalam ng blog kong ito. Sana walang makaalam..  At 8-month pregnant, I decided to be an advocate of those who are trying to end their lives because no one is willing to listen.  Little they all know, I want to die. Sobrang gustong gusto ko nang mamatay for all the frustrations and heartaches I am feeling right now.  At the same time, Gusto ko na magmove forward. Gusto ko nang manganak at magfocus sa mga anak ko. Yun ang gusto kong gawin. Gusto kong magtop sa LET para sa mga magulang ko. I want to redeem and resurrect my self in front of our dear Lord.. Ako yung gustong mamatay pero mas marami pa ang plano kung hindi ako mamatay.. Pero ang hindi ko hahayaan ay dahil sa sakit na binigay ni Erwin sa akin, mamamatay ang pagmamahal ko rin sa pagsusulat.  Pero dahil sa alam nya blogsite ko, kelangan kong mag iba ng bahay.. kaya dito nalang..para bu...