THE CURIOUS THOUGHTS OF ERIKA

Why it should always be about him? Sa totoo lang ayoko na magsulat ng tungkol sa kanya. Ayoko na syang isipin. Higit sa lahat, ayoko nang palalimin yung nararamdaman ko para sa kanya. Okay na yung ganitong klaseng pagmamahal. Okay na akong ganitong nibel lang ng pagmamahal. Hindi yung wagas wagas tagos hanggang laman. Nung huling away namin, yung naisip kong ayoko na (marahil gumagalaw at nagdedesisyon ako nun sa panahong masidhi ang aking emosyon.) Eto yung chinat ko sa kanya na binura ko rin kasi palagay ko nung panahon na yun, hindi pa ako handa. Gusto ko lang maitabi ko ang nasulat kong iyon. At eto yun: Ayoko lang na bumyahe kang galit baka mapano ka pa.. Sa totoo lang, tama ka naman sa lahat ng sinabi. Lagi kitang sinisisi kung bakit ako ganito pero ako talaga yung problema. Pasensya na, feel ko di ko na talaga kayang magtiwala. Narealize ko sobrang durog na ako. Di ko nga alam direksyon ko ngayon eh. Anlaki ng insecurities ko. Kapag tumitingin ako sa salamin, di ko na makita ...

Sa loob ng halos limang buwang hindi pagsusulat, nandito muli ako sa kalaliman ng gabi. Yung totoo, wala akong masulat kasi nawalan ako ng plano. Parang tamad na tamad akong gawin yung mga bagay na gusto kong gawin. Sobrang dami nang nangyari. Una sa lahat, nanganak na ako. yehey. Lagpas apat na buwan na ang aking Jiren. Natapos ko na rin ang pagkuha ng pagiging guro. Napabinyagan na rin si Bochog. Higit sa lahat, ayos na rin kami ng mga magulang ko. Pero bakit ba ako nandito? Siguro, sa parehas pa ring dahilan. Wala pa rin akong lubos na kapayapaan sa puso. Pero in fairness, hindi na ako ganun ka-siraulo sa kanya. Kahit ganun, gusto ko pa ring makawala sa kanya at tuparin ang mga pangarap kong binuo lalo na nung wala pa sya. Erika, kelangan mo na nang checklist. Simulan mo na. Huwag nang puro isip lang at pangarap. Humingi ka ng gabay ng Panginoon. Kaya mo yan, si Lord pa ba.